Casual Dating: Hoe je zonder verplichtingen tot je kern komt

Je weet wat ik bedoel. Die zondagavond, met een lege koelkast, een half opgedroogde bierfles op je nachtkastje en de telefoon die stil blijft. Geen bericht. Geen plan. Geen verplichting. En toch… je wilt iets. Niet liefde. Niet een relatie. Niet ‘we gaan samen naar de film en eten bij die Italiaanse plek met de rode tafelkleden’. Nee. Je wilt casual dating. De echte, ongefilterde, zonder excuses-versie. De versie waarbij je niet hoeft te verklaren waarom je niet naar haar moeders verjaardag komt. Waarbij je niet moet zeggen dat je ‘nog niet klaar bent voor iets serieus’. Want je bent niet ‘niet klaar’. Je bent gewoon geen idioot.

Wat is casual dating, echt nu?

Casual dating is niet ‘flirten met een vrouw die je op Tinder zag’. Dat is een misbruik van de term. Casual dating is wanneer je een vrouw ontmoet, je weten dat jullie beiden op hetzelfde traject zitten: geen toekomst, geen kinderen, geen ‘ik hou van je’-schermpjes op WhatsApp. Je weet dat het om lichamelijke verbinding gaat. Om lachen in het donker. Om een hand op je billen in een drukke bar. Om het gevoel dat je niet alleen bent, zonder dat je jezelf hoeft te verklaren. Het is niet ‘een one-night stand’. Dat is een impuls. Casual dating is een keuze. Een bewuste, verstandige, zelfbewuste keuze om geen verplichtingen te hebben - en daarom juist meer te krijgen.

Hoe krijg je het?

Je denkt: ‘Ik ga op Tinder, stuur een flirterig berichtje, en voilà - casual dating.’ Fout. Dat is hetzelfde als denken dat je een Ferrari krijgt als je een fiets op eBay koopt. De meeste mannen gebruiken datingapps als een soort digitale verlegenheidstherapie. Ze sturen ‘hey’ en verwachten dat iemand meteen haar broek uitdoet. Dat werkt niet. Je moet jezelf positioneren als een optie, niet als een noodzaak.

Ik gebruik Hinge en Bumble - niet omdat ze ‘de beste’ zijn, maar omdat ze minder chaos hebben dan Tinder. Op Hinge kun je een profiel maken waarin je zegt: ‘Ik zoek geen relatie. Ik zoek iemand om te lachen, te neuken, en daarna te gaan eten zonder dat het een date wordt.’ Dat filtert 90% van de klootzakken en de verliefde dromers uit. De rest? De echte. De vrouwen die ook geen zin hebben in drama. Die weten dat een kus op de wang na een borrel niet betekent dat je nu haar vriend moet worden.

En de prijs? €0. Ja, je leest goed. Gratis. Geen abonnement nodig. Je betaalt alleen als je een avondje uit wilt. Een drankje? €12. Een etentje? €30-50. Een nacht in een hotel? €80-150, afhankelijk van de stad. In Amsterdam kost een goed hotelkamer met een kingsize bed en een jacuzzi op de kamer €120. In Utrecht? €75. In Brussel? €90. Ik heb een paar keer een Airbnb geboekt in een buurt met een eigen sauna - €110 voor twee nachten. En dat was de beste investering van mijn leven. Niet omdat ik ‘meerdere vrouwen’ had. Maar omdat ik eindelijk kon zijn wie ik was.

Waarom is het zo populair?

Omdat mannen geen tijd meer hebben om te ‘proberen’.

Vroeger moest je een relatie opbouwen: eerst een date, dan een tweede, dan een derde, dan een ‘we zijn samen’, dan een ‘ik hou van je’, dan een ‘laten we samenwonen’, dan een ‘wat als we kinderen krijgen?’ - en dan, als je geluk hebt, een ‘ik wil niet meer met jou zijn’. Tien maanden. Een jaar. Soms twee. En wat kreeg je? Stress. Onzekerheid. De angst dat je niet goed genoeg was. Dat je te weinig gaf. Dat je te veel gaf.

Casual dating is het tegenovergestelde. Het is een release. Je hebt een avond. Je hebt een nacht. Je hebt geen verantwoordelijkheid. Je bent niet verplicht om haar moeder te bellen. Je hoeft niet te zeggen wat je van haar denkt. Je hoeft niet te liegen over je werk. Je hoeft niet te proberen een ‘goede man’ te zijn. Je bent gewoon… jezelf. En dat is de grootste vrijheid die een man tegenwoordig kan hebben.

Ik heb het in Lissabon geleerd. Ik was daar voor een week. Geen plan. Geen agenda. Ik ging elke avond naar een andere bar, sprak met vrouwen die net zoals ik waren: op reis, op zoek naar iets dat niet op een CV stond. Een vrouw uit Berlijn, 32, werkte als fotografe. Ze zei: ‘Ik heb een ex die me 14 maanden probeerde te veranderen. Ik heb nu een man die me 14 minuten laat zijn wie ik ben. Ik kies de 14 minuten.’

Dat is het. Niet meer. Niet minder.

Waarom is het beter dan een relatie?

Laat me je iets vertellen wat geen man durft te zeggen: relaties zijn een soort werk. En het is een werk waar je geen salaris voor krijgt. Je moet luisteren. Je moet reageren. Je moet je emoties reguleren. Je moet op tijd zijn. Je moet haar vrienden leuk vinden. Je moet haar familie verdragen. Je moet jezelf aanpassen. En als je dat niet doet? Dan ben je ‘niet serieus’. Dan ben je ‘niet betrouwbaar’. Dan ben je de schuldige.

Casual dating? Geen werk. Geen verantwoordelijkheid. Geen ‘waarom heb je niet gebeld?’ Geen ‘waarom heb je niet gezegd dat je honger had?’ Geen ‘ik voel me verwaarloosd’. Je voelt je bevrijd.

En het seksleven? Dat is een nachtmerrie in een relatie. Na 6 maanden wordt seks een routine. ‘We doen het op vrijdagavond.’ ‘We doen het als we geen stress hebben.’ ‘We doen het omdat we het moeten doen.’

Bij casual dating? Seks is het doel. Niet het middel. Niet het gevolg. Het doel. En dat maakt het beter. Veel beter. Ik heb een vrouw ontmoet in Barcelona. We hadden geen plannen. We hadden geen gesprek over onze gevoelens. We hadden geen ‘wat is jouw liefste boek?’-vragen. We hadden een glas wijn. Een kus. Een hand op haar billen. En toen… alles. Ze was geen ‘vrouw met wie ik iets had’. Ze was een ervaring. Een sensatie. Een herinnering die ik nog steeds voel als ik een bepaalde geur ruik.

Je denkt misschien: ‘Maar dat is toch oppervlakkig?’ Nee. Het is diep. Want je voelt iets. Je voelt verbinding. Maar je hoeft er geen naam aan te geven. Geen label. Geen verhaal. Geen toekomst. En dat is de kracht.

Welke emotie krijg je?

Niet liefde. Niet hartzeer. Niet angst. Niet schuldgevoel.

Je krijgt vreugde.

De vreugde van een lach die je niet hoeft te controleren. De vreugde van een lichaam dat je niet hoeft te veranderen. De vreugde van een nacht die eindigt met een ‘tot ziens’ - en niet met een ‘ik wil je nog zien’. De vreugde van weten dat je niet hoeft te bewijzen dat je iets waard bent. Dat je gewoon bent. En dat genoeg is.

Ik heb het in Bangkok gedaan. Ik zat in een hotelkamer met een vrouw uit Zuid-Korea. We hadden geen gemeenschappelijke taal. Ze sprak geen Engels. Ik sprak geen Koreaans. We hadden geen plannen. We hadden geen Facebook. We hadden geen foto’s. We hadden een bed. Een luchtkoeler. Een fles water. En een glimlach die meer zei dan duizend woorden.

Toen ik vertrok, gaf ze me een briefje. In Koreaans. Ik heb het nooit laten vertalen. Ik heb het in mijn portefeuille gestopt. Niet omdat ik dacht dat ik haar zou terugzien. Maar omdat ik wist: ik had iets gedaan wat de meeste mannen nooit durven. Ik had mezelf toegestaan om vrij te zijn.

Dat is de echte beloning van casual dating. Niet de seks. Niet de vrouwen. Niet de reizen. Maar de vrijheid om te zijn wie je bent - zonder excuses, zonder verantwoording, zonder angst.

En als je bang bent?

Dan ben je nog niet klaar. En dat is oké. Niet iedereen is er klaar voor. Sommige mannen hebben nog steeds het idee dat liefde betekent dat je iemand moet ‘redden’. Dat je moet ‘aanbieden’. Dat je moet ‘blijven’. Dat je moet ‘betalen’ - met je tijd, je emoties, je identiteit.

Maar de echte vrijheid? Die zit niet in het vasthouden. Die zit in het loslaten.

Je hoeft geen relatie te hebben om gelukkig te zijn. Je hoeft geen partner te hebben om niet alleen te zijn. Je hoeft geen toekomst te bouwen om een goed verhaal te hebben.

Casual dating is geen afval. Het is een kunst. En wie het beheerst, leeft het beste.