Healthy Relationships: Hoe je de vonk levend houdt

Je hebt haar nog steeds lief. Maar laat je me even iets zeggen? De vonk? Die is weg. Niet meteen. Niet plots. Maar langzaam, zoals een lamp die langzaam dimt tot je er niet meer aan denkt. Je kijkt haar aan en denkt: waar is die vrouw die me deed denken dat ik de koning van de wereld was?

Het is geen schuld. Niet van jou. Niet van haar. Het is gewoon de realiteit. De dagelijkse rompslomp: afwassen, kinderen, werk, telefoons, de huisdier die op je kussen poept. En dan? Dan kijk je naar haar en denk je: we zijn een team. Een goed team. Maar geen vlam.

Ik heb er meer dan tien jaar aan gewerkt. Niet alleen met mijn vrouw, maar ook met mannen die ik ontmoette in bars in Bangkok, in hostels in Barcelona, in sauna’s in Berlijn. Ik heb gezien hoe relaties sterven. En hoe ze opnieuw worden geboren. Met een knipoog, een streling, een kus op de nek terwijl ze de was ophaalt. Dat is het geheim. Niet de grote gebaren. De kleine, onverwachte, onschuldige.

Wat is dat eigenlijk, die vonk?

De vonk is geen romantisch diner met kaarsen en wijn. Dat is een show. De vonk is het moment dat je haar ziet lachen terwijl ze haar sokken opzoekt. Dat moment dat ze je knijpt in de bil terwijl je naar de TV kijkt. Dat moment dat je haar ruikt na de douches, die geur van haar shampoo die je niet meer koopt, maar die ze nog steeds gebruikt. Dat is de vonk. Het is de onverwachte, ongeplande, ongecontroleerde elektriciteit tussen twee mensen die elkaar nog steeds zien. Niet als partner. Niet als moeder. Maar als vrouw. Die je nog steeds wilt.

Hoe krijg je die vonk terug?

Je denkt: ik moet haar verrassen. Een reis. Een cadeau. Een weekendje weg. Nee. Dat is een bandage. De echte oplossing? Je moet haar weer zien. Niet als de vrouw die de was doet. Niet als de moeder die de kinderen naar school brengt. Maar als de vrouw die je op een avond in 2015 zag zitten met een fles wijn en een boek, en je dacht: dat is de vrouw die ik wil.

Begin met een eenvoudige regel: elke week, 20 minuten. Geen telefoon. Geen kinderen. Geen TV. Je zet een timer. En dan? Dan praat je. Niet over de kinderen. Niet over het geld. Niet over de was. Je praat over iets wat ze vandaag voelde. Een herinnering. Een droom. Een onzin die haar vandaag deed lachen. Als ze zegt: ik dacht vandaag aan die avond in Amsterdam, toen we in de regen dansden op de straat - dan heb je de vonk terug. Niet omdat je iets gedaan hebt. Maar omdat je haar weer hebt laten voelen.

En ja, ik heb het zelf geprobeerd. Twee keer per week. 20 minuten. Geen excuus. Geen ‘ik ben moe’. Ik zette de timer. En na drie weken? Ze keek me aan en zei: waarom heb je dit niet eerder gedaan?

Waarom is dit zo populair?

Omdat de meeste mensen denken dat liefde een gevoel is. Maar het is een keuze. Een dagelijkse keuze om te kijken. Niet naar wat er fout is. Maar naar wat er nog steeds goed is. Je kunt een relatie hebben met iemand die je niet meer aantrekt. Maar je kunt ook een relatie hebben met iemand die je elke dag weer opnieuw aantrekt - als je haar ziet.

Ik heb een man ontmoet in Praag. Hij had een vrouw, drie kinderen, een baan. En elke maand? Hij reisde naar Berlijn. Niet voor seks. Niet voor een hook-up. Hij ging naar een café waar ze vijf jaar geleden samen zaten. Hij zat op dezelfde stoel. Bestelde dezelfde koffie. En hij dacht aan haar. Niet aan de vrouw. Maar aan de vrouw die hij had gekend. Dat is de kern. De vonk is niet over wat je hebt. Het is over wat je nog steeds ziet.

Waarom is dit beter dan alles wat je hebt geprobeerd?

Je hebt geprobeerd: weekenden weg, seksuele spellen, boeken, therapie. En wat gebeurde er? Je voelde je nog meer druk. Je probeerde te ‘verbeteren’. Maar liefde is geen project. Het is een dans. En je kunt niet dansen als je denkt aan de stappen.

Deze methode? Die kost niets. Geen reis. Geen cadeau. Geen abonnement. Je hebt alleen tijd nodig. En je wilt. En je bent er klaar voor. Geen app. Geen kursus. Geen coach. Alleen jij. En zij. En een timer van 20 minuten.

En als je het doet? Dan verandert het. Niet omdat je iets verandert. Maar omdat ze verandert. Ze voelt dat je haar ziet. Dat je haar niet meer ziet als een functie. Maar als een mens. En dan? Dan begint ze weer te lachen. Niet voor jou. Maar voor zichzelf. En dan? Dan zie jij haar weer. En dan? Dan is de vonk terug.

Welke emotie krijg je?

Niet de hitte van een nieuwe affaire. Niet de adrenaline van een one-night stand. Maar iets dieper. Zwaarder. Mooier. Het is de rust na de storm. Het is het gevoel dat je haar nog steeds kent. En dat ze jou nog steeds kent. Dat je niet meer hoeft te bewijzen. Dat je niet meer hoeft te zijn. Dat je gewoon kunt zijn. En dat ze daar nog steeds is. Niet omdat ze moet. Maar omdat ze wil.

Ik heb het gezien. Bij een man in Utrecht. Hij had een relatie van 14 jaar. Ze hadden een kind. Ze hadden een huis. Ze hadden geen seks meer. Geen gesprekken. Geen glimlachen. En dan? Hij begon met de 20 minuten. Na een maand? Ze gingen naar de sauna. Niet voor seks. Niet voor iets. Gewoon voor de warmte. En toen? Ze kuste hem. Op de borst. En ze zei: ik heb je vermist. Niet als mijn man. Maar als de man die ik ooit was.

Die vonk? Die is niet dood. Die is alleen vergeten. En jij? Jij bent de enige die haar weer kan herinneren.