Onvergetelijke romantische uitvluchten voor je jubileum

Je hebt een jaar of tien of twintig samen doorgebracht. Je kinderen zijn weg, de huisdieren zijn gestorven, en je vrouw zit nu op de bank met haar telefoon en een kop thee alsof je een onbekende bent. Maar je weet het: jullie waren ooit vlam. Niet de soort vlam die je op de kachel zet, maar de soort die je op je huid voelt als ze je kus op je nek laat zitten, terwijl de zon ondergaat en de wereld stilvalt. Nu is het tijd om die vlam weer aan te steken. En niet met een kaarsje. Met een echte uitvlucht.

Het is geen vakantie. Het is een herleving.

Een jubileumreis is geen reis naar Mallorca om te zonnebaden en te klagen over de prijs van de limonade. Dat is wat je deed toen je nog 25 was. Nu heb je geen tijd meer voor halfzware romantiek. Je hebt behoefte aan een moment waarop je vrouw niet denkt aan de was, de hypotheek of de moeder van haar zus. Je wilt dat ze weer voelt. Niet denkt. Voelt. En daarvoor moet je haar in een omgeving brengen waar ze niet kan ontsnappen aan zichzelf - en aan jou.

Het is geen hotel. Het is een geheime ruimte waar jullie twee zijn. Geen kinderen. Geen WhatsApp. Geen buren die vragen hoe het met je moeder gaat. Alleen jij, zij, en een paar uur waarop de tijd niet meer telt.

Hoe krijg je dat?

Je denkt: "Ik neem haar naar Parijs." Fout. Parijs is vol toeristen, duur, en je vrouw denkt aan de winkels. Je denkt: "Een cruise?" Nee. Je zit op een schip met 3000 mensen die allemaal hun verjaardag vieren. Je wilt geen feest. Je wilt een ritueel.

De beste plek? Prachtige kusten van de Amalfikust. Niet de drukke plekken als Positano. Nee. Ga naar Conca dei Marini. Een klein dorpje, 20 minuten van Amalfi, met een grot die je alleen kunt bereiken met een boot of een steile trap van 300 treden. En daar? Een klein hotel: La Scalinata. 12 kamers. Geen lift. Geen wifi in de kamer. Wel een jacuzzi op het balkon, met uitzicht op de zee waar de zon ondergaat alsof de hemel bloedt. Prijs? €1.200 per nacht. Ja, duur. Maar je hebt geen 10 nachten nodig. Twee zijn genoeg.

Waarom hier? Omdat je vrouw niet kan ontsnappen. Geen supermarkt. Geen koffiebar. Alleen jij, de zee, en de zon die haar huid verandert in goud. En als je echt wilt gaan: boek een privéboot voor een avond. €400 voor 3 uur. De bootvoerman zet een fles Prosecco neer, doet muziek op, en verdwijnt. Jullie zweven door de grotten. Ze kust je. Je voelt haar adem. En dan? Dan herinnert ze zich weer wie ze is. En wie jij bent.

Waarom is dit zo populair?

Omdat het geen cliché is. Het is een herinnering aan het lichaam. De meeste paren vergeten dat hun partner een lichaam heeft. Niet een moeder. Niet een partner. Niet een rekeningbetaler. Een lichaam dat nog steeds trilt als je haar rug streelt. Dat nog steeds huilt als je haar zachtjes zegt: "Je bent prachtig."

Je ziet het in de ogen van de vrouwen die ik heb meegemaakt. In Conca, in Capri, in de kleine B&B’s in Toscane. Ze lachen niet. Ze zitten stil. Ze kijken naar de zee. En dan, ineens, draait ze zich naar je om. En ze zegt: "Ik heb je gemist." Niet: "Ik heb je gemist als partner." Maar: "Ik heb je gemist. Punt."

Dat is de kracht. Niet de plek. Niet de prijs. De ruimte. De stilte. De afwezigheid van alles wat je niet bent.

Waarom is dit beter dan een hotel in Amsterdam?

Je kunt in Amsterdam een luxe hotel boeken. Met roomservice. Met een jacuzzi. Met een bed met een gouden rand. Maar wat gebeurt er als je opstaat? Dan zie je een supermarkt. Een fiets. Een kind dat schreeuwt. En dan denkt ze: "Oh, we moeten nog boodschappen doen."

In Conca? Je stapt uit de kamer. Je ziet de zee. Je ziet geen straat. Geen auto. Geen telefoon. Alleen de wind. En als je haar aanraakt? Dan voelt ze het. Niet omdat je haar een cadeau geeft. Maar omdat je haar hebt laten zijn.

Welke emotie krijg je?

Niet liefde. Niet romantiek. Niet een gevoel. Je krijgt een herinnering. Een herinnering aan het moment waarop je haar voor het eerst wilde. Niet omdat ze mooi was. Maar omdat ze leefde. En nu? Nu weet je weer dat ze dat nog doet. Dat ze nog steeds een vrouw is. Met een hart dat klopt als je haar kus op haar hals laat zitten. Met een lichaam dat nog steeds trilt als je haar rug streelt.

En als je haar ziet slapen na die avond? Dan weet je: je hebt haar teruggevonden. Niet omdat je iets hebt gekocht. Maar omdat je haar hebt gemaakt. In een kamer zonder wifi. Met een zonsondergang die haar huid goud maakte. En een zee die haar tranen had opgezogen.

Wat als je geen geld hebt?

Je hoeft geen €1.200 te betalen. Je hoeft geen privéboot te boeken. Je kunt ook naar De Haan in België. Een klein kustdorpje. Geen toeristen. Slechts 300 inwoners. Een B&B met een uitzicht op de zee: De Zeezicht. €350 voor twee nachten. Je neemt een fles wijn mee. Je koopt een stukje kaas. Je zit op het balkon. Je kijkt naar de zee. Je praat niet. Je houdt haar hand. En dan? Dan voelt ze het. Niet omdat je iets duurs hebt gedaan. Maar omdat je er bent.

De plek is niet belangrijk. De stilte wel. De afwezigheid van alles wat je niet bent. Dat is de sleutel.

De laatste regel

Je hoeft geen reis te boeken. Je hoeft geen cadeau te kopen. Je hoeft geen boodschappen te doen. Je hoeft alleen maar te zeggen: "Kom. We gaan weg. Vandaag. Niet morgen. Vandaag."

En als ze ja zegt? Dan weet je: de vlam is nog niet gestorven. En dan? Dan ga je. Niet omdat je haar wilt imponeren. Maar omdat je haar herinnert. Aan wie ze is. En aan wie jij bent.