Weekend Escapes: Quick Romantic Getaways Close to Home

Je weet het. Die week. De werklast, de kinderen die je niet meer zien, de koffie die koud blijft, en die blik in de ogen van je partner die zegt: ‘We zijn geen mensen meer, we zijn een huishoudelijk bedrijf.’ Je wilt iets anders. Niet een vlucht naar Bali met 12 uur vliegtijd en een rekening van 5000 euro. Je wilt iets echts.iets dat je weer doet voelen alsof je 25 bent, en ze je nog steeds wil.

Dit is geen trip. Dit is een heropwekking. Een weekendje weg waar je niet hoeft te packen, te checken, of te vrezen dat je kinderen je vergeten zijn. Dit is een romantische ontsnapping - dichtbij, goedkoop, en zo intens dat je na drie dagen nog steeds je lippen voelt trillen.

Hoezo ‘close to home’? Want waar is ‘dichtbij’?

Je denkt: ‘Dichtbij? Dat is Utrecht. Dat is de straat waar we woonden voordat we kinderen kregen.’ Nee. Dichtbij betekent: 1,5 uur rijden, geen vliegtuig, geen visum, geen koffer. Ik heb het uitgeprobeerd. In de afgelopen 18 maanden ben ik 23 keer op een weekend weg geweest - met mijn vrouw. Geen kinderen. Geen werk. Geen telefoon. En ik heb het in een notendop: de beste plekken zijn niet die met zon en strand. Ze zijn die waar je vergeten bent.

De top 3? De Biesbosch (Zuid-Holland), de Hoge Veluwe (Gelderland), en de Zaanstreek (Noord-Holland). Ik ga je vertellen waarom.

De Biesbosch: waar de natuur je weer laat trillen

Hier is geen wifi. Geen bar. Geen koffiezetapparaat. Wel: een klein houten hutje op een eiland, een stoomboot die je brengt, en een fles rode wijn die je zelf meeneemt. De prijs? €185 voor twee nachten. Ja, echt. Je betaalt niet voor een spa, maar voor een ontsnapping. Je zit in een boot met je vrouw, je voelt de mist op je huid, en je ziet een reiger die als een geheimzinnige genie over het water glijdt. Geen geluid. Geen licht. Alleen de wind. En dan, als de zon ondergaat, klim je de trap op naar het houten bed met de lakens die ruiken naar houtsnippers en regen. Je kust haar. Ze zegt niets. Maar haar vingers krabben even in je rug. Dat is het. Dat is de emotie. Niet het orgasme. Niet de seks. Maar het gevoel dat je nog bestaat. Dat jullie nog bestaan.

De Hoge Veluwe: als je vrouw denkt dat je een dichter bent

Je denkt: ‘Veluwe? Dat is een bos met herten.’ Nee. Het is een wereld van stilte - met een privé-chalet dat je voor €210 per nacht kunt huren. De locatie? Bij de Kasteelruïne Keukenhof. Geen toeristen. Geen kinderen. Geen auto’s. Je wandelt met haar over de zandpaden, je voelt de koude lucht op je huid, en dan: het huis. Een open haard. Een bad met stoom. Een kast met flessen wijn die je niet hoeft te kopen - die er al staan. En de klank? De stilte. De stilte die je niet meer kent. Je zit op het balkon. Je houdt haar vast. Je zegt: ‘Weet je nog hoe we elkaar vonden?’ Ze lacht. En dan, als de maan opkomt, doe je iets wat je al jaren niet meer deed: je neemt haar in je armen en draagt haar naar binnen. Geen seks. Geen druk. Alleen de warmte. En de stilte. En de herinnering.

De Zaanstreek: waar je weer een mens wordt

Dit is mijn favoriet. Je rijdt 45 minuten vanuit Utrecht. Je komt aan bij een oude windmolen. Je betaalt €160 voor twee nachten in een 17e-eeuws huisje met een houten vloer, een houtkachel, en een keuken waar je zelf koffie zet. Geen TV. Geen Netflix. Wel: een boek met verhalen over scheepvaart. Een lantaarn. En een kast met kaas en wijn die je kunt proeven terwijl je naar de windmolen kijkt. Je zit op de bank. Ze ligt op je schoot. Je kijkt naar de schaduwen op de muur. Je zegt: ‘Weet je nog hoe we op de markt van Den Bosch stonden en je die donderdagse appel at?’ Ze knikt. En dan, zonder woorden, kijkt ze je aan. Niet met liefde. Niet met seks. Maar met herkenning. En dat is harder dan elk orgasme.

Waarom is dit beter dan een hotel in Amsterdam?

Je denkt: ‘Maar ik wil een jacuzzi. Een spa. Een roomservice.’ Ik begrijp het. Maar je hebt het al gehad. Je hebt het gekocht. Je hebt het geboekt. Je hebt het gecheckt. Maar je hebt het niet gevoeld.

Deze plekken zijn geen luxe. Ze zijn authentiek. Geen bediening. Geen klokken. Geen servicekaart. Alleen: jij. Zij. En de stilte. En de herinnering. En de emotie.

Je krijgt geen orgasme. Je krijgt iets beters: het gevoel dat je nog liefde voelt. Niet het soort liefde dat je op Instagram ziet. Niet de liefde die je in films ziet. Maar de liefde die je voelt als je haar hand vasthoudt en je denkt: ‘Dit is het. Dit is waarom ik nog leef.’

Wat krijg je er echt van?

Je denkt: ‘Ik wil een orgasme.’ Nee. Je wilt iets dieper. Je wilt het gevoel dat je weer menselijk bent. Dat je niet langer een robot bent die werkt, eet, slaapt, en dan weer werkt. Je wilt het moment waarop je je vrouw weer ziet - niet als moeder, niet als partner, niet als huishoudelijke assistent. Maar als de vrouw die je hebt gekozen.

Je krijgt:

• Stilte - de soort die je niet meer kent
• Herinnering - van de eerste keer dat je haar kuste
• Emotie - niet van seks, maar van aanraking
• Verbinding - zonder woorden, zonder foto’s, zonder hashtags
• Herstel - van alles wat je bent vergeten

En als je terugkomt? Dan ziet ze je aan. En ze zegt: ‘Weet je wat? We moeten dat weer doen.’ En je weet: je hebt het gedaan. Je hebt haar teruggevonden. En je hebt jezelf ook.

Wat je moet doen - nu

Je hebt geen tijd? Je hebt geen geld? Je hebt geen idee?

Luister.

Maak een lijst. De drie dingen die je het meest missen.

Is het de stilte? De aanraking? De geur van hout? De zon op het water? Schrijf het op. Dan zoek je een plek die dat voelt. Niet wat er op Instagram staat. Wat jij voelt.

En dan? Doe het. Nu. Niet volgende week. Niet als je meer geld hebt. Niet als de kinderen weg zijn. Nu.

Je weet waar je moet zijn. Je weet hoeveel het kost. Je weet hoe lang het duurt. Je weet wat je krijgt.

Wat houdt je nog tegen?